Zaparcie u dziecka
1 vote, 4.00 avg. rating (61% score)

Zaparcie u dziecka

Zaparcia stolca spotyka się u dzieci dość często. Przyczyny są różne. Niedożywienie niemowląt jest częstą, choć niejednokrotnie lekceważoną przyczyną zapartych stolców. Spotyka się je częściej u niemowląt karmio­nych piersią niż sztucznie, ponieważ kontrola ilości spożytego pokarmu kobiecego jest trudna bez kontroli wagi dziecka przed kar­mieniem i po karmieniu.

Niemowlęta wpada­ją też w stan niedożywienia, gdy mają trud­ności ze ssaniem (płaskie brodawki piersio­we matki, mała ilość pokarmu). Przyczyną zaparć są też wady rozwojowe warg, podniebienia, katar itp., a także długo trwająca dieta kleikowa, pożywienie ubogie w błonnik (który ma np: chleb razowy, owoce jarzyny, surówki), niedostateczne dostarcza­nie płynów obojętnych (wody), przewlekłe wymioty, bolesne wyprzenia w okolicy odby­tu.

Niektóre małe, a nieraz i starsze dzieci po­wstrzymują się od oddawania stolca, gdy przeszkadza im to w interesującej zabawie lub gdy warunki wymagają przezwyciężenia pewnych trudności, np. ciemna ubikacja, zwrócenie na siebie uwagi itp. Prowadzi to po pewnym czasie do zaparcia nawykowego. Dlatego od wczesnego dzieciństwa należy wdrażać dzieci do systematycznego odda­wania stolca o tej samej porze dnia, najlepiej po rannym posiłku. Sadzanie na nocnik od wczesnego dzieciństwa wytwarza po pew­nym czasie konieczny automatyzm i regular­ne załatwianie tej czynności przez całe życie o tej samej porze.

Uporczywe zaparcie stolca z długim jego za­leganiem w jelicie grubym i oddawaniem w postaci bardzo zbitych kulek („bobki kozie”) lub w kształcie ołówka czy cienkich kiełba­sek jest spotykane we wrodzonych wadach jelita grubego lub w stanach kurczowych je­lit.

Zaparcie należy do często spotykanych ob­jawów u dzieci obarczonych krzywicą, zespo­łem Downa lub niedoczynnością gruczołu tarczowego (tarczycy), a także u dzieci, które mają niedostateczną ilość ruchu (dzieci szkolne, zwłaszcza w porze zimowej) i u cierpiących na schorzenia odbytu (zadrapania, żylaki). U noworodków przyczyną może być wrodzo­ne zarośnięcie lub zwężenie odbytu. Wyma­ga to zabiegu chirurgicznego. Zwalczanie zaparcia w przypadkach, gdy dziecko jest całkiem zdrowe i ma tylko kłopoty z samym oddaniem stolca, polega na zwiększeniu w jego diecie jarzyn i owoców (szpinak, bu­raczki, sok z marchwi, gruszki itp.), podawa­niu chleba razowego, ograniczeniu potraw mącznych i białego pieczywa. Ze środków domowych pomagają: woda z miodem po­dawana na czczo, woda mineralna, parafina z paroma kroplami cytryny (2—3 razy dzien­nie 1 łyżeczka lub 1 łyżka), powidła i dżem śliwkowy.

Nigdy nie należy spieszyć się z wykonywa­niem lewatywy. Powtarzanie tego zabiegu może bowiem wejść w nawyk i dziecko w ogóle nie będzie chciało samodzielnie oddać stolca. To samo dotyczy nadużywania czop­ków glicerynowych. Są jednak zaparcia z du­żym zaleganiem stolca w odbytnicy i wówczas lewatywa jest konieczna. Niemowlęciu, które oddaje bardzo zbity stolec z dużym wysił­kiem, a nawet płaczem, można pomóc przez wprowadzenie do odbytnicy niewielkiej ilości oliwki, zachowując przy tym niezbędne wa­runki higieniczne. Przewlekłe zaparcie wy­maga zawsze porady lekarskiej.